შრილა შარანგა თაკურა ცხოვრობდა მოდადრუმადვიპა მამ-გაჩიში, სადაც მისი ღვთაებები შრი შრი რადჰა-გოპინათი ჯერ კიდევ იმყოფება. იქ ასევე არის ბაკულის ხე, რომელიც ალბათ არსებობს შარანგა თაკურას დროიდან. ამ ხესთან დაკავშირებით არსებობს ადგილობრივი ლეგენდა. ერთ დღეს, როდესაც მაჰაპრაბჰუ იქ მივიდა, მან შენიშნა, რომ შარანგას ტაძრის ეზოში ბაკულის ხე კვდებოდა. და ჰკითხა შარანგას: ეს ბაკულის ხე კვდება, რას აპირებ?
სარანგა თაკურამ უპასუხა: “გარდა თქვენი წყალობისა პრაბჰუ, ამ ხის იმედს ვერ ვხედავ”. შემდეგ მაჰაპრაბჰუმ მოეხვია იმ ხეს, რომელიც დღემდე ჯანმრთელია და ახლა საკმაოდ დიდია.
სარანგა თაკურამ გადაწყვიტა, რომ არ მიიღებდა არცერთ მოწაფეს, მაგრამ მაჰაპრაბჰუმ არაერთხელ სთხოვა მას ამის გაკეთება. ბოლოს მან შეწყვიტა და დათანხმდა თქვა: “ხვალ დილით პირველ ადამიანს, ვისაც ვიხილავ, დავიწყებ ღვთაებრივი მანტრას გალობასო”.
მეორე დღეს, გამთენიისას, ის განგში აბაზანის მისაღებად წავიდა. შემთხვევით მიცვალებული მოციდა განგადან და წყალში შესვლისას მის ფეხებს შეეხო. აიღო ეს სხეული მან და თქვა: “ვინ ხარ? ადექი”. უკნიდან მაჰაპრაბჰუმ, რომელიც ყველაფრის მოწმე იყო, წამოიძახა: “შარანგა! ყურში უთხარი მანტრა!” შემდეგ, როდესაც შარანგამ მანტრა უთხრა იმ გარდაცვლილი ბავშვს ყურში, მისი სხეული გონზე მოვიდა. მან თქვა: “მე მქვია მურარი, მე შენი მსახური ვარ, გთხოვ, მომეცი შენი წყალობა”.
