შრი რაგუნანდანას მამა, შრი მუკუნდა დასი თავის სახლში უფალ შრი გოპინათს დიდი ერთგულებით ემსახურებოდა. ერთ დღეს მუკუნდა გამოიძახეს სამუშაოდ, მან კი თავის შვილს რაგჰუნანდას დაავალა თაყვანი ეცა ღვთაებისთვის და სთხოვა უფალი გოპინათჰას მსახურება. მან აუხსნა რაგჰუნანდას, რომ ეს ღვთაება ჩვენს ოჯახშია მრავალი თაობის განმავლობაში და ამიტომ მას მრავალი წლის განმავლობაში თაყვანს სცემდნენ მამაჩემი და მისი მამა და მამამისი. როგორც დედაშენი გკვებავს შენ და მე ყოველდღე, ასევე ღვთაებაც უნდა იკვებებოდეს ყოველდღე.
მუკუნდა წავიდა. ამასობაში რაგჰუნანდამ მამის დავალებით შეაგროვა ნივთები შრი გოპინათჰისთვის შესათავაზებლად და შევიდა ღვთაების ოთახში. რაგჰუნანდანი იმ დროს 5 წლის იყო. როცა დაინახა, რომ გოპინათმა შეთავაზებული არ მიიღო, ძალიან შეშფოთდა. მან სთხოვა გოპინათს ცრემლიანი თვალებით: “გთხოვ ჭამე! ჭამე!” გოპინათი მთლიანად დაექვემდებარა რაგჰუნანდანის უბრალო თხოვნას, რომელიც მთელი სიყვარულით იყო შეთავაზებული და ამგვარად, მან მალულად შეჭამა ყველაფერი ნარჩენების დატოვების გარეშე. გარკვეული პერიოდის შემდეგ მუკუნდა დაბრუნდა და ჰკითხა შვილს, მოიქცა თუ არა ისე, როგორც დაარიგა? როდესაც მისმა შვილმა უპასუხა “დიახ”, მაშინ მუკუნდამ სთხოვა, მოეტანა პრასადი. რაგჰუნანდანმა უპასუხა: “პრასადი? მე ყველაფერი შევთავაზე ისე, როგორც შენ მითხარი და გოპინათმა ყველაფერი შეჭამა; რა უნდა მოგიტანო ახლა?” მუკუნდა მთლად გაოგნებული იყო. “ეს ბიჭი არ არის ცელქი და ყოველთვის მიჩვეულია სიმართლის თქმას. მეეჭვება ყველაფერი შეეჭამა. მაინტერესებს სინამდვილეში რა მოხდა?”
ამ საკითხზე გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ფიქრით, მეორე დღეს მისი ცნობისმოყვარეობა იმდენად გაღვივდა, რომ მან კვლავ სთხოვა რაგჰუნანდას იმ დღეს გოპინათისთვის მსახურება. თუმცა ამ დღეს სახლიდან გასვლის შემდეგ ისევ სხვა გზით შემოვიდა და ერთ ადგილას იმალებოდა. რაგჰუნანდას ძალიან გაუხარდა შრი გოპინათჰის მსახურება და როგორც ადრე, მან კვლავ ძალიან დაჟინებით დაარწმუნა გოპინათი, რომ მისი საჭმელი მიეღო. რადგან გოპინათმა ლადუს ნახევარი შეჭამა, მან თვალი მოჰკრა მუკუნდას, რომელიც სამალავიდან გამოდიოდა, და ნახევარი ლადუთი ხელში გაშეშდა. ამ ყველაფრის დანახვისას მუკუნდა მთლიანად ჩაეფლო ექსტაზურ სიყვარულში და აიყვანა შვილი და კალთაში ჩაისვა. ის ადიდებდა თავის შვილს ექსტაზისგან აკანკალებული ხმით, მთელი ამ ხნის განმავლობაში თვალებიდან სიხარულის ცრემლები ცვიოდა. დღესაც კი, ვისაც ძალიან გაუმართლა, შეიძლება იხილოს ნახევრად შეჭმული ლადუ უფალი გოპინათჰის ლოტოსის ხელში. ამრიგად, რაგჰუნანდანის დიდებას დღესაც უგალობენ.
